Zaznacz stronę

Umiejętność prania brudnych pieniędzy nierzadko czyniła z osób niezamożnych – multimiliarderów. Przestępstwo natury finansowej, aby doszło do skutku, musi być starannie i szczegółowo zaplanowane. Pierwsze próby prania brudnych pieniędzy sprytnie omijały przepisy prawa. Wielomilionowe oszustwa w końcu wyszły na jaw, a prawodawcy zostali zmuszeni do znalezienia odpowiednich rozwiązań.

Definicja prania brudnych pieniędzy

Zanim jednak dotrzemy do owych rozwiązań i rozprawimy się z nimi na kanwie prawa, warto wyjaśnić czym tak naprawdę jest pranie brudnych pieniędzy. Nazywane z angielska – money laundering – stanowi działania zmierzające do wprowadzenia do obrotu legalnego pieniędzy, bądź innych wartości służących najczęściej finansowaniu nielegalnej działalności. Zgodnie ze statystykami tego rodzaju fundusze są przeznaczane na następujące rodzaje nielegalnej działalności :

– przestępczość narkotykowa
– terroryzm
– struktury mafijne (przestępczość zorganizowana)
– malwersacje finansowe

Najbardziej popularna metoda

Najbardziej popularną metodą na pranie brudnych pieniędzy jest zawyżanie przychodów z działalności legalnej. Tego rodzaju sposoby są wyjątkowo trudne do skontrolowania, zwłaszcza jeśli chodzi o niewielką działalność usługową. Początki tego typu procesów miały związek z zakładaniem niewielkich pralni i stąd nazwa owego procederu.

Poszukując odwołań prawnych określających karę za tytułowy proces należałoby skupić się zarówno na kanwie prawa międzynarodowego, jak i rodzimego. W przypadku norm występujących w naszym prawie, charakter przestępstwa definiuje Artykuł 299 – Paragraf 1, który brzmi następująco :

„Kto środki płatnicze, instrumenty finansowe, papiery wartościowe, wartości dewizowe, prawa majątkowe lub inne mienie ruchome lub nieruchomości, pochodzące z korzyści związanych z popełnieniem czynu zabronionego, przyjmuje, posiada, używa, przekazuje lub wywozi za granicę, ukrywa, dokonuje ich transferu lub konwersji, pomaga do przenoszenia ich własności lub posiadania albo podejmuje inne czynności, które mogą udaremnić lub znacznie utrudnić stwierdzenie ich przestępnego pochodzenia lub miejsca umieszczenia, ich wykrycie, zajęcie albo orzeczenie przepadku, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8…”

Jeśli chodzi o przepisy międzynarodowe – podstawowe odwołania prawne w takim przypadku stanowią postanowienia Rady Europy z Konwencji z 2005 roku oraz postanowienia z Konwencji ONZ z roku 2000.

Kraków